Update Oekraïne 28 April

Reisverslag van familie

Twee weken geleden zijn familieleden (twee zussen, twee zwagers en een broer, drie neven van Petro) naar de net bevrijde oorlogsgebieden rondom Kiev en Tsjernobyl geweest. Met drie busjes, volgeladen met hulpgoederen, gingen ze op weg. Ze kwamen met indrukwekkende verhalen en foto’s terug. Hieronder hun terugblik:

Mensen vertelden hoe ze de dagen van de Russische bezetting hadden overleefd. Voor sommigen was het de eerste keer in 40 dagen dat ze weer vers brood konden eten. Ze waren blij met de leverpastei en alle andere levensmiddelen uit Europa. Onderweg zagen ze veel geruïneerde dorpen, afgebrande tanks en verbrande lichamen van omgekomen Russische soldaten. En gelukkig ook veel niet ontplofte raketten, de overheid heeft informatie gegeven dat 9000 raket projectielen niet zijn ontploft. Dat horen we steeds weer, dat raketten hun doel niet bereikt hebben en in de natuur zijn terechtgekomen of niet ontploft zijn. Wat is er dan een hoop schade bespaard gebleven. Maar het grootste deel bereikte wel een doel en dat heeft zo verschrikkelijk veel levens gekost en zoveel mensen zijn daardoor hun huis kwijt. De verhalen over plunderingen van de Russische soldaten zijn helemaal waar. Er zijn zelfs beelden van Russische soldaten die via het postkantoor alle geroofde spullen zoals kleding, sieraden, speelgoed opsturen naar huis. Maar de grootste nood zit in het hart. Vele mensen vertellen hoe ze hun dierbaren verloren hebben door deze verschrikkelijke oorlog. En wat is het dan goed dat we kunnen helpen en mensen kunnen voorzien van het meest nodige zoals eten en hygiëneproducten. De Impact van de oorlog is erg groot, we horen van psychologen die het heel erg druk hebben door de opvang van getraumatiseerde (verkrachte) kinderen/mensen….we hopen en bidden dat er voor een ieder goede hulp zal zijn. En vaak ook zien we hoe veerkrachtig sommigen Oekraïners zijn. Iemand zei tegen de zus van Petro toen ze stonden bij de ruïne van een huis… Met tranen in onze handen zullen we het huis weer opbouwen!

Hoge nood, maar transporten nemen af…

De drukte van transporten is na 60 dagen oorlog afgenomen. Dat is  wel begrijpelijk, maar voor ons soms lastig omdat de nood nu juist zo hoog is! Nu komen de verhalen uit de bevrijde gebieden naar buiten en is er juist meer hulp nodig. Maar ook in de gebieden in het oosten waar de oorlog hevig voortduurt, vragen mensen om voedsel omdat het eten op is. Er gaan  deze week weer vrachten vanuit onze opslag naar Zaporizja en Mikolajiv, Charkiv in het oosten. Volgende week hopen onze teamleden waaronder Anna-Vera ook naar bevrijde dorpen te gaan om voedsel te brengen. Degene die vroeg om hulp, zei dat ze maar 1 keer per dag kunnen eten…dus belangrijk dat daar meer voedsel naar toe gaat! De strijd in de Donbas is heftig en is een tweede fase ingegaan. Van enkele militairen hebben vernomen dat hun verzet effectief is, en soms het russische leger per uur 100 meter teuggedrongen wordt. Op 14 april verging het symbool van russische lergermacht , de vloot ‘Moskva’ naar de bodem van de zee. Ironische genoeg precies  90 jaar nadat de Titanic verging…

We blijven bidden en geloven in de overwinning!

Vluchtelingen: Het verhaal van een 82 jarige man uit Lugansk

De vluchtelingenstroom gaat nog steeds door. Mensen komen nu vooral vanuit het oosten, waar dagelijks een hevige strijd gevochten wordt, naar het westen toe. Toen Petro deze week met een vrouw en drie kinderen op het gemeentehuis was om hen te registreren, kwam er een heel oude man binnen. De man vertelde zijn vluchtverhaal aan de mevrouw achter het bureau. Petro kon meeluisteren. Ze stuurde hem naar de school in het dorp om daar in een van de klassen opgevangen te worden. Hij vroeg of er echt geen andere plek was voor hem dan de school. Hij stond te trillen op zijn benen en vertelde dat hij hartpatiënt was en dat hij de dag ervoor uit het ziekenhuis was ontslagen. Hij was bij aankomst op het station onwel geworden en met ambulance naar het ziekenhuis gebracht, maar kon daar ook maar 24 uur blijven…Hij vertelde dat zijn vrouw, zoon en dochter niet meer leefden. Hij was dus helemaal alleen. Dat raakte Petro zo, dat hij besloot deze man mee naar huis te nemen. De volgende dag bleek hij heel kortademig te zijn en hebben we de ambulance voor hem gebeld. Hij moest worden opgenomen op de afdeling cardiologie, waar hij nu al een paar dagen verblijft. Gisteren hebben we hem bezocht én het ging al gelukkig een beetje beter met hem. Hij bleek al een beetje tot rust gekomen. Vijf dagen voor zijn vlucht had hij nauwelijks gegeten en gedronken en door zijn vier dagen lange vlucht was hij totaal verzwakt. Nu kunnen we voor hem zorgen én hij is daar ontzettend dankbaar voor. Toen hij werd opgenomen in het ziekenhuis hebben we ook een bijbel meegegeven. Die had hij nog nooit gelezen, maar dat wilde hij wel gaan doen.

Bezoek van vrienden uit Kiev

Tijdens het paasweekend kwamen onze vrienden met de auto uit Kiev naar ons toe. Hun dochter kwam met het vliegtuig vanuit Nederland aan in Hongarije. Wat was het fijn om elkaar te ontmoeten en naar elkaars verhalen te luisteren. Dat gaf veel herkenning. Zij hebben al die tijd in Kiev gewoond en gewerkt. Omdat hij voor een bedrijf werkt voor bakkerijproducten en zij zelf ook een bakkerij hebben, konden ze doorgaan met broodbakken en dat uitdelen aan de mensen. Ze vertelde ook over de spanning die de dagelijkse geluiden van sirenes en artillerie met zich meebrengen.

Herkenbaar ook hoe we zitten met dezelfde vraag: hoe nu verder? Nu de oorlog bijna alleen in het oosten hevig verder gaat. Welke taak ligt er dan voor ons de komende tijd om dit land te dienen? De nood is zo groot en waar en hoe laat je dan die druppel vallen op die gloeiende plaat? De toekomst is zo onzeker en toch wil je bepaalde plannen maken. Tegelijk besef je dat we ons de komende tijd moeten bezighouden met het bekommeren om vluchtelingen en het uitdelen van voedsel, op plaatsen waar een groot gebrek aan is.

Daarom vragen we ook aan u om ons werk te blijven steunen, financieel of door middel van het bijdragen aan de inzameling van hulpgoederen. Het liefst zouden we iedere week een vrachtwagen willen ontvangen om onze hulp continuïteit te geven. In vele delen van dit land zal alles vanaf de grond weer opgebouwd moeten worden en dat onder de onzekerheid wat betreft de dreiging vanuit Rusland. De sirenes gaan in het hele land nog dagelijks af. Er worden nu vooral strategische infrastructuurdoelen geraakt, zoals bruggen en spoorwegen. Dit omdat de aangeboden hulp aan het leger vanuit Europa vooral vervoerd wordt per trein.

Mensen die actief zijn in deze oorlog.

Ongelooflijk om soms de verhalen te horen van verschillende mensen die vrijwillig in Oekraïne zich inzetten om de ander te helpen. Hun moed en doorzettingsvermogen inspireert. Een van deze mensen wil ik noemen: weduwnaar Andre Zanj.  In een klein dorpje aan het begin van de bergen van de Karpaten woont een man met zijn dochter. Zij vangen samen veertig vluchtelingen op. Hij is zelf hartpatiënt, maar stelde zijn huis en zijn winkel die leeg stond ter beschikking aan vluchtelingen. Hij is gaan renoveren en heeft zo in de winkel vier kamertjes gebouwd en een douche en een toilet. Vandaag waren we daar weer om levensmiddelen te brengen. Eerder hadden we al een wasmachine en gasfornuis gebracht. Vandaag zagen we dat er twee stapelbedden in de hoek van de keuken stonden. En nu is hij de tweede verdieping boven de winkel aan het opknappen om nog meer mensen te kunnen opvangen en om het gezin uit de keuken een betere kamer te kunnen bieden. Dat alles doet hij terwijl hij er  de gezondheid niet voor heeft én geen financiële middelen. Dat maakt indruk als iemand bereid is zoveel om te doen. Wij kunnen hem hierin ondersteunen. De vluchtelingen zijn ontzettend blij en hebben heel veel respect voor hem.

Pasen

Afgelopen weekend vierden we hier Pasen, een week later dan in West-Europa, volgens de Oosters-orthodoxe kalender. Een paasfeest dat dit jaar in Oekraïne niet voelde als feest, maar des te meer was de gedachte reëel aan de overwinning op de dood die Jezus heeft volbracht aan het kruis. Het licht zal overwinnen! Paasfeest is ook hoop voor de toekomst, en heling voor het vele verdriet en pijn door oorlogsgeweld, heling die bij Jezus te vinden is. Hij weet en begrijpt wat lijden is en wil eenieder helpen.

En zo zijn we ook als gezin alweer bijna twee weken bij elkaar, en gaan we deze week weer definitief thuis wonen in plaats van in Hongarije. Daar zal ik zo nodig heen en weer gaan als het nodig is voor de transporten. Ook heb ik onze vrienden daar in Hongarije gevraagd om evt. iets te regelen voor onze transporten. Wat begon met een “vlucht” naar Hongarije bleek een vertrek te zijn naar de plaats waar vandaan ik belangrijk werk deed, namelijk het coördineren en begeleiden van de hulptransporten naar Oekraïne, ook hierin zien we de leiding van God. Zo zijn we dankbaar voor alle mogelijkheden die er waren om vanuit Hongarije te werken. Maar nu ook zo dankbaar om als gezin weer samen thuis te zijn.

Hartelijke groeten van Petro & Dianne Bernyk-van der Lingen.