Update Oekraïne 6 April

Het is april geworden, voorjaar, al is het nog koud en ook in Nederland viel er zelfs sneeuw. En dat deed me denken aan iemand die getuigde dat sneeuw een zegen kan zijn. Wij denken: wat verschrikkelijk om in een schuilkelder te verblijven en dan ook nog kou en sneeuw… Maar voor velen in de oorlogsgebieden was sneeuw een zegen. Ze hadden daardoor water om te drinken en om macaroni in te koken…

Al meer dan 40 dagen…

De oorlog duurt al 40 dagen, en de beelden zijn zo afschuwelijk! Je hart doet zo’n pijn als je ziet hoeveel geweld er is van Russische soldaten richting burgers. En dan toch hoor je van mensen die uit Mariupol gevlucht zijn: “De goede God die zorgt”. Zo was er een schuilkelder waar geen babyvoeding meer was en naar buiten gaan was te gevaarlijk. Na gebed hebben twee vaders besloten toch te gaan zoeken naar babyvoeding in een winkel. Ze vonden een gebombardeerde winkel, open, én er stond, in het zicht, babyvoeding. Maar mocht “stelen” nu? Ze begrepen het als Gods antwoord op hun gebed en namen het mee.

Tijdens de bezetting in Bucha was er een moeder met haar dochter en nog een meisje lopend naar Irpin gevlucht. Dit was een levensgevaarlijke voettocht, maar in Bucha blijven was geen optie. Deze moeder vertelde “Ik heb al zingend over God deze doodsvallei doorlopen. Toen we eindelijk bij onze Oekraïense militairen kwamen, vroegen ze mij naar die vierde persoon die ze naast ons zagen lopen… Ze zei direct tegen de soldaat: dat was Jezus!”

Nu de buitenwijken van Kiev opnieuw in handen zijn van het Oekraïense leger, komen er verschrikkelijke beelden vrij. Burgerdoden, vrouwen die verkracht en vermoord zijn, mannen vastgebonden en vermoord. Ook massagraven werden ontdekt. Huizen en appartementen die nog heel waren, zijn leeggeroofd, eten en sieraden en zelfs koelkasten werden meegenomen door de vijand… Ik huil als ik dit schrijf. Wat moet dit volk lijden onder terreur en ongerechtigheid, maar ook blijft het moedig strijden en hopen op gerechtigheid en een einde aan dit alles. We kunnen deze week al transporten doen naar de wijken van Kiev, zoals Bucha, waar hulp zo heel lang verwacht wordt….

Sommige moeders schreven contact gegevens op de lichamen van hun kinderen voor het geval dat zij hun vlucht niet zal overleven.

Eergisteren liet Natasha uit Kiev (Irpin), een vluchtelinge die bij ons in huis woont, in een filmpje zien dat haar wijk erg is gebombardeerd. Maar het flatgebouw waar zij woonde, is nog heel, alleen zijn de ramen eruit gesprongen. Ook de flat van haar dochter is gelukkig nog heel. Haar zoon van 14 jaar en zoveel andere mensen willen nu al terug naar hun huizen, terwijl de oorlog doorgaat… Maar het mag  nog niet. De politie en het leger zijn de straten aan het opruimen, vertelde ze, lijken worden weggehaald, verbrande auto’s die midden op de weg staan aan de kant geschoven en, heel belangrijk, de niet ontplofte mortieren, raketdelen en mijnen worden verwijderd.

Vluchtelingenhulp

Ook vorige week konden we weer een gezin naar Nederland evacueren: een moeder met haar lichamelijk gehandicapte dochter. Ze zijn heel dankbaar dat ze naar Nederland gebracht konden worden en goed ontvangen zijn. We weten ook dat de opvang van Oekraïners  niet altijd eenvoudig is. Soms zijn er moeilijke situaties, cultuurverschillen, gedrag dat niet begrepen wordt. Dat geldt ook voor gezinnen in Oekraïne die vluchtelingen in hun huis hebben. Petro heeft al een paar keer moeten bemiddelen. Mensen hebben veel meegemaakt, hun leven is veranderd, ze moeten op een andere plek verder leven en vaak samen met anderen in een kleine ruimte. Ik hoor al van spijt-gezinnen, dat begrijp ik ook. Toch is het belangrijk om te doen wat je kunt:  je kan het verschil voor 1 kind of 1 volwassene maken in hun leven, ook al is het soms zwaar en vraagt het geduld.

Ze kunnen nu veilig in nederland verblijven

Vele kilo’s kaas uit NL.

Er zijn soms van die dingen die we aangeboden krijgen waar je je om verwonderd. En dat zijn er velen de afgelopen tijd. Ieder op zijn eigen manier en vanuit eigen professie biedt bepaalde specifieke hulp aan. Via een zuivelbedrijf uit het Nederlandse dorpje Hellouw kregen we kaas aangeboden van nederlandse boeren. Tijdens een kaaskeuring konden mensen kaas sponsoren voor Oekraine. Toen mijn zus het totaal aantal kilo’s noemde (ongeveer 2000 kg), dacht ik dat ik het niet goed had verstaan. Netjes vacuüm verpakt en in doosjes stond het op pallets klaar om vervoerd te worden. En wat zijn er nu veel mensen in Oekraïne die de heerlijke echte Nederlandse kaas mogen opeten. Het is uitgedeeld aan vluchtelingen in de dorpen in onze provincie en het meeste is doorgestuurd naar andere delen van het land.

Honger en tekort aan levensmiddelen groeit….

Onze opslag in Oekraïne wordt steeds leger. Hieronder ziet u een kaart van Oekraïne met daarop de lijnen van transport van hulpgoederen naar crisisgebieden.

Ook mijn neven van 18 en 19 jaar zijn naar Charkov gereden met een busje vol hulpgoederen. Best spannend voor hun ouders om hen te laten gaan. Maar toch hebben ze hun kinderen in gebed gebracht en losgelaten… Ze zijn ondertussen weer veilig thuis, maar bereiden zich al voor op een volgende rit. Dit keer naar een gebied dat vanwege een kapotte brug waarschijnlijk alleen bereikbaar is via bootjes. Om zo de goederen bij de mensen te brengen. Daarvoor wagen vele mannen en jongens hun leven om de hulp te brengen waar dat het hardst nodig is.

We vragen u dringend om te blijven verzamelen, zodat wij het naar Oekraïne kunnen brengen. Uw financiële gift is ook heel welkom, omdat wij met dat geld in Hongarije en, zolang het kan, in Oekraïne, levensmiddelen inkopen. We proberen zo de lokale economie te steunen. En al die busjes die we een volle tank geven voordat ze terugrijden van onze opslag naar de oorlogsbieden, dat kost ook het nodige. Zij riskeren hun leven, maar ook hun vervoermiddelen. Die vaak schade hebben na gevaarlijke ritten door slecht begaanbare gebieden. En dat allemaal vrijwillig. We blijven ons verbazen over de moed, kracht en bereidheid om offers te brengen voor het land.

Gebed blijft het sterkste wapen.

Bidden voor Oekraïne, voor het leger, we horen steeds vaker dat soldaten vragen om gebed. Ze hebben ervaren dat het echt bescherming biedt. Er zijn veel soldaten die, voor vertrek naar de frontlinie, samen bidden en het Onze Vader opzeggen. Het goede zal overwinnen. We wachten op de dag dat God zal ingrijpen, want Hij is rechtvaardig en goed. Door alle tranen en pijn houden we hoop. Bidt u mee, ook voor de steden in het oosten waar nu zwaar gevochten wordt?

Fysiek wordt het steeds zwaarder. Toen iemand hoorde waarom ik in Hongarije verblijf, zei hij: “Jij met jouw ziekte MS hoort op de bank te zitten en iemand anders hoort jou hulp te geven”, maar ik mocht getuigen van Gods kracht die ik krijg om deze taak te vervullen. Dankbaar dat ik dit mag doen voor het land waar ik al meer dan de helft van mijn leven woon! We zijn dankbaar dat we elk weekend als gezin bij elkaar zijn in Oekraïne. De werkweek is zwaar, fysiek en mentaal. Daarom proberen we in de weekenden bij elkaar te zijn voor rust en ontspanning om zo weer op te laden voor een nieuwe week. Een pauze maken is soms nodig, ook al kent de oorlog en zijn gevolgen helaas geen pauze…

Ook vragen we aan de Nederlanders geen pauze te nemen in het verzamelen en geven…De humanitaire ramp dreigt dit land te overspoelen en juist nu hebben we meer hulp nodig om op alle aanvragen te reageren.

Bij deze bedanken wij iedereen die zijn/haar bijdrage levert aan hulp voor Oekraïne. Er zijn zoveel mensen actief bij alle verzamelpunten en gevers van giften en goederen. We zijn dankbaar voor de samenwerking en het bestuur van Hart en Handen voor Oekraïne dat nu soms ook ‘overuren’ maakt. Gelukkig breidt het bestuur zich ook uit met nieuwe leden, die enthousiast meedoen en het werk een warm hart toedragen!

Hartelijke groeten van Familie Bernyk