Update Oekraïne 6 Juli

Sinds de vorige update is er weer veel gebeurd. We hebben in Oekraïne hard gewerkt om alle hulpgoederen uit te delen om zo de hele grote opslag leeg te maken. De huur van de grote opslag kostte maandelijks een behoorlijk bedrag. Na drie maanden zagen we dat we met een kleinere opslag ook werken konden. Gezien de hoeveelheid hulpgoederen aanzienlijk is verminderd in vergelijking met de eerste maand van de oorlog. De laatste vrachtwagen ontvingen we op  18 mei. Nu hopen we dat gedurende de zomermaanden er weer voldoende wordt verzameld om in augustus weer een vracht te kunnen vervoeren. De prognose is dat de herfst een zware tijd zal zijn voor Oekraïne. Dan zullen de voorraden voedsel in het land ook opraken en duurder worden en als de kou komt zullen we ook duur moeten stoken… Al met al zijn de vooruitzichten zo, dat we na de zomer uw hulp heel hard nodig zullen hebben om het werk in oorlogstijd voort te kunnen zetten. Maar we leven bij de dag en elke dag is er eentje van zware strijd in het Oosten. De russen willen de Donbas innemen, wat ze maar lastig lukt. Er is ook zorg om oekrainse mannen die in de bezette gebieden gedwongen worden om mee te vechten tegen hun eigen volk…Al hebben ze daar ook te maken met verraders onder de mensen. Burgers die voor geld doorgeven waar oekrainse soldaten schuilhouden. Gelukkig komt er steeds meer artillerie uit het westen binnen. Maar ook worden we dagelijks geconfronteerd met beschietingen  op burgerdoelen zoals scholen en winkelcentra.

Reis naar Nederland.

Begin juni kwamen we, de kinderen en ik aan in Nederland. De eerste dag was het al schrikken, want er vloog een legerhelikopter laag over, de kids renden naar het raam om te kijken wat dat was, geluid in de lucht is voor ons ongewoon de laatste maanden…. En gelijk probeer je jezelf toe te spreken: “niks aan de hand, je bent in Nederland”. Liza mocht naar school hier, dat was erg bijzonder voor haar om mee te maken. Bij de kennismaking vroeg ze zoveel: Wat is die grote computer aan de muur? Waarom zitten ze niet in rijen, maar in groepjes in de klas? Als ik iets niet weet in het Nederlands, wordt ik dan uitgelachen?  Zo kwam ze in een heel andere schoolwereld terecht dan ze gewend is. De juffrouwen zijn super aardig en schreeuwen niet. Allemaal positieve indrukken en vooral een dagritme en afleiding. Ook mocht Liza mee met een meisje naar paardrijles. Ze bleek dat erg leuk te vinden! Wat fijn dat ze hier zo van geniet iedere vrijdag. Eduard kan zich in Nederland meer ontspannen en werd verwend door oma met nieuwe Lego! Anna-Vera vond voor twee weken werk in de thuiszorg; Ze kon doen wat ze graag doet, ouderen helpen en wat extrabijverdienste. We zijn ook onder de indruk van al het meeleven wat we mogen ervaren in Nederland!

Ik vond het ook fijn om de mensen die zoveel gedaan hebben voor de stichting te ontmoeten en ook de vluchtelingen die ik geholpen heb om naar Nederland te gaan. Hier en daar wat vertalen voor ze, maar ik heb ook geprobeerd wat rust te vinden… Als is dat zo dubbel, omdat je je bijna schuldig voelt, dat je in Nederland mag genieten van natuur, vrienden en rust, terwijl de oorlog zo hevig doorgaat in Oekraïne. En eigenlijk wil je maar een ding en dat is als gezin bij elkaar zijn.

Auto aangeschaft in Nederland

Anna-Vera is met 2 Nederlanders naar Budapest gereden en vanaf daar alleen naar de grens. Daar stond ze, in de zomerhitte, meer dan 30 (!) uur in de rij. Alles is goed gegaan  met de documenten en de auto heeft ondertussen Oekraïense nummerborden. Petro heeft sinds hij contact heeft met een soldaat in het oosten en waar hij spullen heeft gebracht, maar 1 ding op zijn hart en dat is onze oude witte bus te schenken aan het leger, die een groot tekort hebben aan voertuigen. Daardoor kunnen we de bus niet verkopen. Maar mocht u een gift willen geven voor de aanschaf van de nieuwe auto, zodat we de onkosten kunnen dekken, houden wij ons van harte aanbevolen.

Petro’s reis naar het oosten

Twee weken gelden kon Petro zelf naar het oosten gaan met onze bus vol hulpgoederen. Zijn zus en haar man en zijn neefje gingen mee. Voor Petro was dit de eerste rit en het maakte veel indruk op hem. Met eigen ogen de nood, de verschrikkelijke verwoestingen zien, raakten hem diep. Ze hebben goederen gebracht voor het leger, voor mensen in schuilkelders en kochten ter plekke nog meer voedsel in om daar te laten uitdelen door de contactpersonen  die we daar hebben. De laatste nacht van hun verblijf sliepen ze in Kharkov in een flat, in een woning waarvan de bewoners via onze familie zijn opgevangen na hun vlucht en verder naar Europa zijn gegaan. De sleutel kregen ze van de buurman die nog was gebleven. De hele nacht hoorden ze al luchtalarm en “onweer” zo klinkt het geschut ,zei Petro. Vroeg in de morgen kwam er niet ver bij hen vandaan een raket terecht en zijn ze snel vertrokken uit de stad.

De reis van meer dan 1000km naar het oosten en dan zing je om de moed erin te houden
Kharkov, de verwoesting is enorm.

Operatie

Al in november 2021 stond een operatie gepland, die niet door kon gaan i.v.m. covid, daarna zou ik begin maart  de operatie hebben…maar toen hadden we in de eerste weken van de oorlog wel andere dingen aan ons hoofd. En nu in juni kon ik in Ede dan geopereerd worden aan de poliepen in mijn neusholtes. Een ingreep die goed is gegaan en heb gelukkig weinig pijn gehad. Ook hierin zien we dat God zorgt. Hij gaf kracht deze operatie te doorstaan in een week waarin we ons maar om  1 ding druk maakte….het bezoek van Petro aan het legerkantoor.

Oproep voor militaire dienst

Wat je weet dat een keer kan komen en wat als een onzeker gegeven steeds op de achtergrond van je gedachten aanwezig is, wordt werkelijkheid als Petro een oproep krijgt om zich te melden op het gemeentehuis. Ze waren al aan de deur geweest bij ons huis, maar toen was Petro in het oosten van het land. Bij thuiskomst kreeg hij op het gemeentehuis dat witte papiertje: Oproep voor mobilisatie. Hij werd gelijk apart gezet met alle anderen die een bewijs hebben van in militaire dienst geweest te zijn in 1990. Hij had documenten bij zich van stichting en kerk, maar daar wilden ze niet naar kijken. Ze hebben een groot tekort aan mannen op het moment mede omdat er zoveel sneuvelen (zo’n 100 per dag) en omdat er soldaten zijn die na maandenlange dienst op verlof mogen. Petro gaf aan dat hij al 14 jaar last heeft van zijn rug. En de laatste tijd met intensief helpen en tillen van hulpgoederen had hij er vaak last van. Daarvoor werd hij naar de medische commissie gestuurd die dan checken of je goed gezond bent voor dienst of niet. Nu blijkt hij echt niet de enige te zijn die dat aanvraagt en er zijn er ook die over hun klachten liegen. Maar het is psychisch best zwaar als je zo benaderd wordt…weer een die zich aanstelt. Petro is overal eerlijk geweest. Maar als je iets te laat komt voor het bloedprikken en je gelijk deserteur op je kaart met gegevens schrijven is dat heel oneerlijk. Petro heeft toen besloten om gelijk  weer terug te gaan naar het legerkantoor om uit te leggen dat hij geen deserteur is, maar alleen een beetje te laat was. Wonderlijk genoeg sprak hij daar iemand van de legerleiding die wel geïnteresseerd was in zijn verhaal over wat hij doet en welk werk hij met behulp van Nederlanders (via zijn NL-vrouw) kan doen voor het land. Petro heeft toen uitstel gevraagd tot 13 juli (het was 8 juli) omdat hij dan zijn vrouw nog kan zien voordat hij weer moet melden op het legerkantoor. Het is zwaar en toch kunnen we deze zorg steeds weer uit handen geven aan God die alles weet en ons leven regeert. Wij vragen jullie gebed hiervoor.

De nacht dat hij de oproep kreeg had hij een droom over zijn diensttijd(1990)

Oproepje Zenderlijst

Nu verstuur ik de update persoonlijk per app, maar helaas ben ik de afgelopen keer enkele personen vergeten, daarvoor excuses. Want het meeleven van jullie is zo goed en belangrijk! We begrijpen dat jullie op de hoogte gehouden willen worden en als jullie daarom mij een appje sturen dan voeg ik jullie toe aan de zenderlijst.

Wil je ook een update ontvangen via whatsapp, app je telefoonnummer 0630966354

Opnieuw willen we u/jullie hartelijk danken voor alle steun, medeleven en zorg nu we in NL zijn, en blijf vooral bidden voor Oekraïne! Gebed is een sterk wapen!

Hartelijke groeten van Petro & Dianne Bernyk-van der Lingen.