Winteractie: Help bejaardentehuis aan electriciteit!

W I N T E R A C T I E!

Dit bejaardentehuis in de buurt van de plaats waar Petro en Dianne wonen, in Rakoshino, heeft op dit moment geen elektriciteit. Er wonen 20 bejaarden en sommigen liggen nu al onder dekens om de winter door te komen. Voor ongeveer €1000 kan Petro hier electriciteit aanleggen. Wie helpt?

Bankrekeningnummer: NL 64 RABO 0342781383 onder vermelding van ‘bejaarden h2oek’.

Uw gift is meer dan welkom en bovendien ook aftrekbaar.
Alvast heel hartelijk bedankt!

Met vriendelijke groet Stichting h2oek,
Ineke Vijfhuizen
Anja Soetendaal
Marry van Grootheest
Anneke Everts

8 november: Informatie en presentatie-avond in Lunteren

Beste allemaal,

Op dit moment zijn er Lunteranen in Velyki Luchky op werkvakantie. Zij knappen een huis op van een invalide man in een zigeunerdorp. Ook hebben zij het dak van de kerk geïsoleerd. De dames leggen gezinsbezoeken af…al met al doen ze veel indrukken op en hebben zij het goed samen. (zie foto’s)  Dit is de derde groep die vanuit de Hervormde Gemeente te Lunteren bij de fam. Bernyk te gast is, dit jaar!

Heeft u ook belangstelling voor een werk/bemoedigingsvakantie? Op DV. 8 november is er een informatie -en presentatieavond in het Meestershuis, achter de Oude Kerk in Lunteren. De groep jongeren die in juli naar Oekraïne zijn geweest, hopen opnieuw een presentatie te geven.

Ook willen Piet en Rita Kooistra iets vertellen over hun reis die zij in maart van dit jaar hebben gemaakt. In de pauze is er verse Oekraïense soep, honing en kwass te koop. 

Familie Bernyk is dan in Nederland en zij gaan deze avond voor ons zingen. Er wordt informatie gegeven over de reizen die in 2019 worden georganiseerd. U kunt zich, tijdens deze avond, opgeven voor een werk/bemoedigingsreis bij Marion Zandsteeg, email: mzandsteeg@solcon.nl. U bent ook als belangstellende van harte welkom! De avond begint om 19.45 uur. 

Stichting Hart en handen voor Oekraïne,

Anneke Everts (secr.)

 

Foto’s jongerenreis van groep uit Lunteren zomer 2018

Ga naar:  https://myalbum.com/album/2UQRRfNY2qB2 voor deze mooie fotoreportage.

Nieuwsbrief Nr 44 oktober 2018 is uit!

De 44e (!) nieuwsbrief van oktober 2018 kunt u vinden onder het kopje  “Nieuwsbrief”.

Zomeraktie: steun de zomerkampen en het bouwen van een kerk!

Z O M E R A K T I E!

Helpt u meebouwen?
Stichting H2oek heeft de vraag gekregen van een predikant om een kerkje te willen bouwen voor een christengemeente (Roma) in Oekraïne. U begrijpt dat wij dit heel graag willen realiseren! Ook willen wij uw steun vragen in ons werk voor de kampen onder Romakinderen. Wij vragen u om een gift voor gemeenteopbouw en voor het kinderwerk. Daarmee kunnen wij christenen en kinderen verder helpen naar een betere toekomst.
Bankrekeningnummer: NL64RABO 0342781383.

Giften onder vermelding van ‘zomeraktie h2oek’.
Alvast heel hartelijk bedankt! Uw steun is heel erg nodig. (Uw gift is aftrekbaar)

Bemoedigingsreis Piet en Rita Kooistra

Piet en Rita Kooistra uit Lunteren zijn twee weken geleden teruggekomen uit Oekraïne. Zij zijn mee geweest met een bemoedigingsreis die werd georganiseerd door de werkgroep Oekraïne, vanuit de Hervormde Gemeente Lunteren. Zoals u misschien weet steunt de diaconie van deze gemeente onze stichting voor een periode van 5 jaar, in het kader van diaconale bewustwording. Er worden werkvakanties georganiseerd voor jongeren. Ook volwassenen zijn geïnteresseerd in het werk van Petro en Dianne. Piet en Rita zijn net terug.

Rita schrijft:
“In de week van 10 tot 17 maart waren we voor een bezoek aan de Oekraïne bij Dianne en Petro Bernyk van der Lingen.

We zijn zeer onder de indruk van het prachtige werk wat daar door hen gedaan wordt. Vooral de liefde voor de behoeftige en arme naaste was voor ons in alles zichtbaar. We bezochten op zondagmiddag een kerkdienst bij de Roma thuis in een huiskamer.
Hier speelde Petro op een keyboard en vertelde hij op eenvoudige wijze samen met de Romapredikant het Evangelie. Er werd uit volle borst meegezongen door deze gelovigen die allen analfabeet zijn.

In de bergdorpen deelden we voedselpakketten uit en zagen we de bittere armoe bij weduwen en gehandicapten.
Wat een troost als er voor deze hulpbehoevende mensen een vracht hout gebracht wordt of een voedselpakket.

Verder bezochten we een ouderen centrum. Mensen delen hier met 4 of 5 anderen een kamer.
Personeel wordt door Noorwegen gesponsord maar eten van het land wordt via schoolkinderen bijeen gebracht. Vlees is een luxe dus wat mooi dat er wat van gebracht kon worden.
Ook incontinentiemateriaal wordt geschonken en de hulpmiddelen via de stichting werden goed gebruikt. De huisbezoeken maakten veel indruk.
Dianne kent de mensen goed en samen met Petro bekijkt ze hoe er gehopen gaat worden. Petro is een duizendpoot die op zowel technisch als muzikaal en menslievendheid, onovertroffen is.

Lang niet alles heb ik kunnen noemen. Maar één ding staat voor mij vast:
ze zijn een voorbeeld voor ons allen…” Piet en Rita.

In juli hoopt de eerste groep jongeren vanuit Lunteren naar Oekraïne te gaan. Wij hopen tzt weer verslag te doen van deze reis.

Nieuwsbrief nr 43 november 2017 is uit!

Nr 43 November 2017

Beste lezer,

Terwijl ik dit schrijf vallen de eerste sneeuwvlokken. Wel heel erg vroeg dit jaar.
Het is ook al behoorlijk koud. Het begin van een strenge winter volgens de kranten hier! We wachten af. Toch neem ik u en jullie nog even mee terug naar de warme en drukke zomer periode van 2017.

Transport.
Vanuit Nederland kwam er weer een transport met hulpgoederen. Aan ons de taak om al die goede gaven op de juiste plaats te brengen. De goederen werden naar kindertehuizen, een bejaardenhuis gezinnen gebracht, enz..
Petro bracht de matrassen, looprekken en postoelen naar de ouderen in het bejaardenhuis en wat waren de mensen blij en dankbaar!
Een oude vrouw probeerde een looprek uit. “Zo, dat loopt fijn. Je hebt een Mercedes voor me meegebracht”! Daar moesten we wel even om lachen. Haar oude, houten stok bleef staan..

Zomerkampen.
In vier verschillende Romadorpen hebben we weer driedaagse kinderkampen gehouden.
Er kwamen dan zo`n 180 tot 200 kinderen uit de twee grote dorpen. Uit de andere ongeveer 80. Er was een grote tent voor de plenaire bijeenkomst en een kleinere tent voor het knutselen en eten.
De andere activiteiten waren gewoon op het veld naast het dorp.
We hadden vier toiletten gebouwd en dat was voor de meesten even wennen. Als je nodig moet kan dat echt overal….! De eerste dag is altijd best vermoeiend. De kinderen zijn heel enthousiast maar vonden het moeilijk om te luisteren en zich aan het programma te houden.
Maar geleidelijk aan ging het steeds beter. Met aandacht luisterden ze naar de bijbelverhalen en leerden zij snel de liedjes. En wat genoten ze van de buitenspellen! Zoals bijvoorbeeld het proberen te grijpen naar snoep dat op een t-shirt van de rondrennende leiding vast zit. Ze kregen een gezonde, warme maaltijd, fruit en een bekertje yoghurt. Een bijzonder lekkernij voor hen!

Om alles in goede banen te leiden was er veel hulp nodig. Jonge mensen uit Amerika, Canada, Oekraïne en Nederland vormden een fijne, gezellige groep.
In het gastenverblijf kwamen al die nationaliteiten samen. Werken voor het zelfde doel verbindt mensen! Kinderen met vaak uitzichtloze situaties in een zigeunerkamp, drie mooie dagen laten beleven, geeft veel voldoening met als hoofddoel hen vertellen dat God er ook voor hen wil zijn.
De gevolgen van het vertellen van het verhaal over de torenbouw van Babel waren duidelijk hoorbaar in het gastenverblijf.
Soms heel vermoeiend voor de tolken, al het vertalen. Gelukkig is onze dochter Anna-Vera (15) daar ook al heel goed in.

Kerkbouw.
In het dorpje Essen is er begonnen met de bouw van een kerk voor zigeuners. Samen met de zigeuners heeft Petro het fundament gelegd. Er werd een zegen gevraagd (foto) voor de bouw want: “Als de Heere het huis niet bouwt werken de bouwers tevergeefs” (Psalm 127)…

Een groep Oekraïense jongeren kwamen helpen met de opbouw van de muren. Het dak heeft Petro met zijn broers in twee dagen opgezet. Deuren en ramen zijn besteld en dan kan het afwerken beginnen. Het oude huisje waar de gemeente nu samenkomt willen we opknappen voor de zondagsschool en kinderwerk. We zijn heel dankbaar voor de giften uit Nederland en Canada.

Petro werkt goed samen met de zigeunergemeente en dat geeft een band. Petro gaf de zigeunermannen ook een werkloon, dat stimuleerde enorm. Zelfs de kinderen willen graag meehelpen en Petro liet ze allerlei klusjes doen. Een vrouw zorgde voor koffie en Petro nam voldoende eten mee om samen met de bouwers te eten. Tijdens de bouw zag Petro dat er een gezin was in het kamp dat zonder elektriciteit zat. Door schulden was het afgesloten. We hebben het weer kunnen aansluiten op het elektriciteitsnet. De man van het elektriciteitsbedrijf was verbaasd Petro te zien.
Petro kwam precies een dag nadat hij het dossier van dit gezin voor het laatst had ingekeken om af te sluiten… en daar kwam iemand om het probleem op te lossen!
De wens van Petro’s overleden vader om in het Romadorp te blijven werken krijgt zo gestalte. We bidden dat de gemeente uitgebreid mag worden en dat er een plaats is voor iedereen die God zoekt, en door Hem gevonden mag worden!

Winterhulp
We schreven al dat de winter is begonnen. Tot en met maart is dat voor velen een moeilijke tijd. Elk jaar weer wordt erdoor alle stichtingen die werken in Oost Europa een beroep gedaan om hulp te geven. Arme gezinnen en ouderen ondersteunen is ons belangrijkste werk in deze periode. De hoge stookkosten kunnen niet betaald worden. Niet alleen het gas maar ook het stoken op hout is voor velen een groot probleem. Een vracht hout voor de hele winter kost €200. En dan moet er ook nog gegeten worden en soms zijn er medicijnen nodig. De voedsel pakketten zijn dan ook broodnodig. We zijn dankbaar dat we steeds de middelen krijgen om hier te kunnen helpen.

Misha
Als u/jij langer onze nieuwsbrieven leest komt zijn naam u/jou wel bekend voor. In 2012 schreven we voor eerst over hem. Een vrouw uit onze gemeente kende het gezin en ze dacht dat het wel hulp kon gebruiken. Samen met haar ging ik er naar toe. Misha was toen 11 jaar. Hij had een spierziekte en kon niet praten. Het trof me gelijk toen ik zag hoe liefdevol zijn moeder voor hem zorgde. Dat is in Oekraïne niet vanzelfsprekend. Vanuit Nederland kregen we bedden en één daarvan ging er naar Misha. Heel wat beter dan de oude lage slaapbank waar ook zijn ouders op sliepen. Hij genoot van zijn fijne hoge bed.
Veel gehandicapten worden verborgen gehouden, uit onmacht of schaamte. Inmiddels wist ik dat de kosten voor de verzorging veel hoger waren dan het bedrag van zijn invalide subsidie. We besloten om iedere 2 maanden luiers te brengen en te kijken wat er nog meer nodig was. Heel mooi was het om te zien hoe moeder en kind communiceerden door blikken en gebaren.

Ondanks zijn handicap was hij vrolijk en was hij blij om mij te zien. Onze Eduard speelde met hem en dan genoot hij. Toch kwamen er steeds meer problemen. Hij groeide schever, kon moeilijker ademhalen en er werd een hartafwijking geconstateerd. We hebben de hartoperatie kunnen bekostigen. Daarna zou hij aan zijn rug geopereerd worden, maar dat vond de arts zelf te risicovol. Toen ik hem in juli bezocht zag ik hoe hij achteruit was gegaan. Hij zag heel bleek, zijn blijde glimlach was verdwenen. Het bleek dat zijn nieren ook niet meer goed werkten. Er volgde een ziekenhuisopname op de zwaarbewaakte IC, waar zelfs de ouders niet mogen komen! Natasha, zijn moeder, vond het zo belangrijk dat ik hem nog een keer kon zien, dat ze de arts had omgekocht voor mijn bezoek. Ook betaalde ze zelf iedere dag een bedrag om bij haar stervende kind te mogen zijn. Dat hoorde ik achteraf en het is voor ons niet te begrijpen. Juist dan wil je er toch zijn voor je kind! Misha is overleden en het laatste wat we voor hem konden doen was zijn kist betalen. De begrafenis was een orthodox gebeuren, vol traditie maar met weinig troost..

Dank!
Dit woord, vier letters maar, willen we uitspreken naar de zovelen die met ons meeleven. De gaven maar ook de warme belangstelling voor ons werk in Oekraïne doen ons goed. De dankbaarheid van de mensen hier geven we graag aan u en jullie door.
2017 is alweer bijna voorbij. Het was voor ons een jaar met veel zegeningen. Als we de mensen
hier niet alleen van materiële zaken kunnen voorzien maar ook mogen merken dat Gods Woord in hun harten werkt, is uw/jullie hulp rijk beloond. Hartelijk dank daarvoor.

Vanuit Lutsky een hartelijke groet,
Petro en Dianne Bernyk-van der Lingen
Anna-Vera , Eduard en Liza

Wilt u de familie Bernyk-van der Lingen steunen? Dat kan door uw gebed of een bemoediging. Hun adres is:
Petro en Dianne Bernyk-van der Lingen
Mitsurina 41
Veliky Lutski
Mukachevski Rayon
Zarkapatska oblast
YKPAIHA 89625
Oekraïne


U kunt familie Bernyk-van der Lingen ook financieel steunen. Meer dan welkom!
U kunt uw gift overmaken op NL64RABO 0342781383 t.n.v. Stichting Hart en handen
voor Oekraïne. Uw gift is aftrekbaar.

Voor meer informatie kunt u kijken op www.h2oek.com of contact opnemen met de voorzitter
van het bestuur: Ineke Vijfhuizen.
evijfhuizen@hotmail.com of tel. 0786823954 of 0653142137
Ook op Facebook en Instagram zijn wij te vinden met recente foto’s en filmpjes: Stichting Hart en handen voor Oekraïne, h2oek.

Kledinginzameling 21 oktober in Lunteren

Kledinginzameling 

Zaterdag 21 oktober is er weer een kledinginzameling voor Oekraïne. Kleding (graag ook kindermaillots), beddengoed, dekens en schoenen zijn erg welkom. De transportkosten zijn hoog, dus wij willen u vragen of u spullen in wilt dienen die het vervoeren écht waard zijn. Bij voorkeur verpakt in bananendozen.

Namens de commissie alvast hartelijk dank!

Wanneer:           Zaterdag 21 oktober van 10:00 – 12:30 uur

Waar:                  Bij Familie H. Snetselaar Postweg 133 in Lunteren

Terugblik begin bouw van kerk voor zigeuners Essen

In augustus heeft Petro, samen met een paar andere mannen uit het Romadorp Essen, het fundament gelegd van de kerk die we gaan bouwen voor zigeuners. We hopen en bidden dat op dit fundament de verdere bouw ook goed mag gaan en tot zegen mag zijn voor velen. Een gebouw waarin veel zigeuners God zullen leren kennen en Hem prijzen.

In september kwam er een busje uit Novogradvolinsk aan bij ons gastenverblijf. Ze waren s’nachts vertrokken en hadden een afstand van zo’n 650 km. afgelegd. s’Ochtends om 11 uur stonden ze op om het fundament van de kerk te bespreken. Na een gebed om zegen, kracht en bescherming gingen ze aan het werk. Negen jonge mannen hebben in anderhalve dag de muren van de kerk gebouwd. De tweede etappe is met net zoveel enthousiasme geslaagd. Fijn dat Oekraïners hun krachten hebben gebundeld om dit kerkje te bouwen. De volgende fase is het dak.

Misha (17 jaar) overleden

Misha

Als u/je langer de nieuwsbrieven leest komt zijn naam u/je wel bekend voor.

In 2012 schreven we voor eerst over hem.

Een vrouw uit onze gemeente kende het gezin en ze dacht dat het wel hulp kon gebruiken. Samen met haar ging ik er naar toe.

Misha was toen 11 jaar. Hij had een spierziekte en kon niet praten. Het trof me gelijk toen ik zag hoe liefdevol zijn moeder voor hem zorgde. Dat is in Oekraïne niet vanzelfsprekend. Veel gehandicapten worden verborgen gehouden, uit onmacht of schaamte. Inmiddels wist ik dat de kosten voor de verzorging veel hoger zijn dan het bedrag van zijn invalide subsidie. We besloten om iedere 2 maanden, luiers te brengen en te kijken wat er nog meer nodig was.

Vanuit Nederland kregen we verzorgingstehuis bedden en een ging er naar Misha. Heel wat beter dan de oude lage slaapbank waar ook zijn ouders op sliepen.

Hij genoot van zijn fijne hoge bed.

Ze stonden al 5 jaar op de wachtlijst voor een speciale rolstoel, die is er nooit gekomen……..

Toen hij te zwaar werd om te dragen ging hij in een kinderwagen naar buiten.

Heel mooi was het om te zien hoe moeder en kind communiceerden door blikken en gebaren.

Ondanks zijn handicap was hij vrolijk en was blij om me te zien.

Onze Eduard speelde met hem en dan genoot hij.

Toch kwamen er steeds meer problemen. Hij groeide schever,kon moeilijker adem halen en er werd een hartafwijking geconstateerd. We hebben de hartoperatie kunnen bekostigen. Daarna zou hij aan zijn rug geopereerd worden, maar dat vond de arts zelf te risicovol.

Toen ik hem in juli bezocht zag ik hoe hij achteruit was gegaan. Hij zag heel bleek zijn blijde glimlach was verdwenen. Het bleek dat zijn nieren ook niet meer goed werkten. Er volgde een ziekenhuis opname.

Op de zwaar bewaakte IC. Waar zelfs de ouders niet mogen komen!

Natasha, zijn moeder, vond het zo belangrijk dat ik hem nog een keer kon zien, dat ze de arts had omgekocht voor mijn bezoek.

Ook betaalde ze zelf iedere dag een bedrag om bij haar stervende kind te mogen zijn.

Dat hoorde ik achteraf en het is voor ons niet te begrijpen. Juist dan wil je er toch zijn voor je kind!

Misha is overleden en het laatste wat we voor hem konden doen was zijn kist betalen.

De begrafenis was een orthodox gebeuren vol traditie maar weinig troost.

 

Terecht werd Natasha geprezen door de pastoor dat ze de juiste keus had gemaakt om voor Misha te zorgen en hem niet naar een tehuis te brengen.

In de Russisch orthodoxe Kerk kent men alleen standaardgebeden.

Ik heb veel met haar mogen spreken en bidden. Het was voor haar nieuw en bemoedigend te horen dat je in eigen woorden tot God mag bidden en Hem je nood en verdriet mag vertellen.

We hopen dat ze God mag leren kennen als haar persoonlijke Redder.

Gelukkig heeft ze werk gevonden, dat geeft afleiding en inkomsten maar het gemis van Misha is groot, want haar leven draaide 17 jaar lang om hem.

En niet alleen voor haar maar ook voor ons. We zijn dankbaar dat we mede door u en jullie steun al die jaren voor Misha hebben kunnen zorgen.

Dianne