Terug naar Nieuwsbrief

Nr 31 November 2008

Nieuwsbrief nr. 31 november 2008 

Als u/jullie deze nieuwsbrief lezen zijn Anna-Vera en ik in Bleskensgraaf. Peter hoopt half december te komen. De reden hiervan is dat we begin januari een baby hopen te krijgen. Bevallen en alles eromheen kun je beter hier dan daar. Annavera kijkt erg uit naar het nieuwe kindje. Ze heeft er ook zolang om gebeden!

Rondom zwangerschap en geboorte 

We hebben contact met een Nederlandse verloskundige Ingrid. Ze was al enkele keren in Oekraïne geweest , maar wilde er heel graag eens controles en bevallingen meemaken. Ik liet haar kennismaken met Maria, een christelijke verloskundige. Daar zag ze het primitieve gebeuren in de geboortekliniek: materiaal dat in Nederland allang verboden is zoals bepaalde medicijnen en hechtdraad. Het niet aanwezig mogen zijn van de a.s.vaders, de slechte hygiëne en een bevalling die zo snel mogelijk moet verlopen. Ze kreeg waardering voor Maria, die ondanks tegenwerking van het afdelingshoofd op haar post blijft en de situatie probeert te verbeteren, Het personeel klaagde over de slechte verlichting tijdens hun werk ( 1 hangend lampje aan een snoertje). In samenwerking met Ingrid, zorgt Peter nu voor de aanschaf en installatie van 22 TL –lampen.

Een hele vooruitgang is ook het echoapparaat in de privé-kliniek in de stad. Voor mijn eerste echo’s moest ik nog 300 km rijden, niet echt naast de deur dus.

Graag een souvenir 

Voor het regelen van een bewijs voor zwangerschapsverlof en een medische verklaring voor de vliegmaatschappij waren we een hele dag op pad. Van het bekende kastje naar de muur. Zonder de kontakten die Maria heeft bij de polikliniek en verschillende bureaus was het ons nooit gelukt. Echt een lastig geval zo’n Hollandse. Na gezien te zijn door 4 artsen ging ik met hun handtekeningen en stempels naar de hoogste baas. Deze was kennelijk in een slechte stemming. Uiteindelijk werkte hij toch mee, maar eiste wel een souvenir. Ik dacht aan een lekker stuk Hollandse kaas. Toen hij dat hoorde, steeg zijn boosheid:  “Wat! Kaas vreet ik op en dan heb ik niks meer. “Heb je geen hollandski roebels? (euro’s dus)” Ik had de keus of de roebels of geen papieren. Dan de roebels maar, die gretig, maar voor anderen ongezien in z’n broekzak verdwenen. Bij zoiets heb ik het even helemaal gehad met Oekraïne, maar… gelukkig zijn er ook….

 

Goede dingen 

U/jij weet van onze hulpverlening in de afgelegen bergdorpen. We zien de dankbaarheid van de mensen, maar verder horen we eigenlijk niets van hen. Totdat een verpleegkundige uit onze kerk vroeg:”Zeg komen jullie wel eens in de bergen?” Er was namelijk iemand in het ziekenhuis die de dekens herkende (weet u nog, die 100 dekens uit nieuwsbrief 29). Ze vertelde over mensen met een wit busje die regelmatig in hun dorpje komen met zoveel mooie spullen, kleding, laarzen, schoenen, dekens, voedselpakketten, speelgoed en wasmiddel.

Zelfs voor 2 aanstaande moeders was er van alles bij! Ze zei dat  er gebeden wordt voor jullie gezondheid en dat het witte busje mag blijven komen. Toeval? Nee, we geloven dat het een teken is dat uw en jullie hulp goed terecht komt en erg gewaardeerd wordt.

Uitbreiding thuiszorg 

Elke dag zien we haar door de straten fietsen: Aniya, op weg naar oude, hulpbehoevende mensen. We hebben fietstassen voor haar gekocht en daarin vervoerd ze incontinentiemateriaal, beddengoed en warme maaltijden. We zijn blij dat ze dit werk wil doen voor onze stichting. Ze is weduwe en voorziet zo ook in een deel van haar eigen onderhoud. De mensen zijn blij met haar en vooral dat ze in hun eigen omgeving  geholpen kunnen worden. Het was Peters idee om een ziekenhuisbed in onze schuur te bewaren voor bedlegerige mensen in ons dorp. Nu komt hij bij een zieke oude vrouw goed van pas.

 Afbeelding

Rolstoelen

Afgelopen maand maakten we het ziekenhuis blij met 5 rollators. De mandjes gingen er direct af en naar de distributieafdeling. Zo wordt alles benut. We kwamen in contact met een gezin van een meisje Nadia met een spierziekte. Zij bewoog zich voort met een keukenkrukje. Ook zij kreeg van ons een rollator. En een rolstoel. Na een bezoek aan een bergdorpje kregen we een rolstoel terug. De oude man was overleden. We waren erg verbaasd, dat ze zelf aanboden de rolstoel terug te geven. (in zeer goede staat!) Toen ik vroeg of Nadia incontinent was, knikte de moeder van wel. Haar kleine inkomen ging op aan verzorging. Terwijl ik haar een aantal pakken inco-materiaal gaf en vertelde dat het gratis was, zei de moeder met tranen in haar ogen: “zijn er nog zulke mensen in de wereld, die kosteloos helpen en zonder eigen belang?”  Ze bedankte ons hartelijk en bij deze willen we ook u/jullie bedanken, dat mogelijk is. Zo loopt ook deze hulpverlening op rolletjes.

School 

De school is weer begonnen! 1 september was een groot feest in ons dorp. Ook voor Anna-Vera klonk de ‘eerste schoolbel’. De school was erg blij met onze hulp in de zomervakantie: De traptreden voor de ingang van de school zijn weer netjes recht en betegeld. Een deel van de buitentoiletten is opgeknapt. De binnentoiletten renoveren bleek een te dure klus te zijn voor onze stichting, omdat de riolering voor een groot deel niet is aangelegd.

Het eerste schoolbord vanuit Nederland heeft Peter opgehangen. Wat was de juf  blij! Collega’s kwamen kijken en waren jaloers. “mijn krijtje raakt nog maar net het bord en het schrijft al….” Zo’n glad bord hadden ze nog nooit gezien! “Wat een verschil met die bruin geverfde houten platen van ons”.  Met het volgende transport komen er weer 6 afdankertjes van Hollandse scholen naar Lutski!

Burgemeester

Een week nadat hij het schooljaar had geopend, overleed hij plotseling aan een hartinfarct. Hij was 51 jaar.  Hij was goed bevriend met Peters ouders en voor ons werk heel belangrijk. Hij gaf ons aan waar, hoe en wie er geholpen kon worden. Het dorp zal hem missen en wij de goede samenwerking met hem ook.

Het ziekenhuis 

Terwijl we in Nederland zijn, gaat het werk met de kinderen in het ziekenhuis dankzij Sweta  gewoon door. De voorraad luiers die we aangekocht hebben, wordt per week uitgedeeld. Het is goed een vertrouwd iemand op een belangrijke plek te hebben. In februari hoopt Gabrielle uit Canada voor lange tijd in het ziekenhuis te gaan werken. Heel fijn voor mij, als ik terug kom met ons kleintje. Zij zal me met enkele taken kunnen helpen, o.a. het verwerken van de transportgoederen.

Het Kindertehuis  

In nieuwsbrief 30 las u/je over het kindertehuis in de stad. Alle kinderen zijn voorzien van mooie winterkleding. We kregen een partij nieuwe maillots en panty’s. Wel eens enthousiaste tieners gezien?…. Wat waren ze blij met de panty’s! Ook zijn de versleten plastic etensborden vervangen door een keurig servies.

Tot zover het nieuws over ons werk in Oekraïne. We hopen u/jullie in januari de geboorte van ons kindje te vermelden. We wensen u/jullie alvast Goede Kerstdagen toe.

Heel hartelijke groeten en veel dank!  Peter, Dianne en Anna-Vera Bernyk.