Terug naar Nieuwsbrief

Nr 33 December 2009

Nieuwsbrief nr. 33 December 2009 

Deze nieuwsbrief kan nog net in 2009. Wat gaat de tijd toch snel! Dat zien we ook aan ons kleine mannetje. Eduard is bijna 1 jaar en zet zijn eerste wankele stapjes. Anna-Vera was na de vakantie bang dat ze alles van school vergeten zou zijn, maar dat viel mee. Ze krijgt nu ook Engels en wel op z’n Oekraïens, dus met de verkeerde uitspraak. Als wij het goed aanleren zegt de juf dat het fout is. Dus voor ons aller gemoedsrust laten we het maar zo…..

Mexicaanse griep.

Eind oktober was het zover. Oekraïne kwam in de greep van de griep. Van regeringswege werd besloten dat alle scholen en universiteiten om 2 uur dicht moesten. Zo zat Anna-Vera midden in een muziekuitvoering en werd naar huis gestuurd. Ook Peters zusje op het conservatorium moest precies op die tijd de les staken en naar huis. De regeringsleiders lieten hun stem horen:”draag allemaal mondkapjes. Maak ze desnoods zelf!” En zo kon je de meest vreemdsoortige monddoekjes tegenkomen. De prijs van citroenen en van knoflook werd soms 4 keer zo hoog. Heel veel mensen hebben  hier een slechte gezondheid, en geen goede voeding(weinig vitaminen). Een ziekte als TBC komt hier nog veel voor. Er zijn dus wel degelijk risicogroepen. En van de gewoonte om heerlijk in het wilde weg te hoesten en te proesten nog maar te zwijgen. Een les in wat meer hygiëne kan in Oekraïne geen kwaad! Al met al duurde het een hele maand voor de scholen weer begonnen. Gelukkig viel het mee met aantal zieken, al zijn er helaas ook mensen overleden. Inentingen zijn er niet.(misschien heeft Ned. nog een restje over?)

Het ziekenhuis 

We zijn weer  heel actief bezig in het ziekenhuis. Er is een nieuwe riolering aangelegd en daarna kon er gewerkt worden aan het sanitair op de kinderafdeling. Peter heeft alle ramen en deuren gecontroleerd en zo nodig van glas voorzien. Een grote klus, maar het scheelt enorm tegen de kou. Ook is de voorraadruimte opgeknapt. Het ziet er allemaal  weer schoon en ordelijk uit. In de stad heb ik een winkel gevonden waar ik luiers en goede voeding kan kopen met een flinke korting!

Hulp uit Canada en Bleskensgraaf 

In een vorige nieuwsbrief schreef ik over Gabrielle uit Canada. Misschien wel aardig om te melden, ze is een achterkleindochter van de eerste zendeling van de GZB Ds.v.d.Loosdrecht.(Hij is in Indonesië vermoord). Eind augustus kwam daar Marije Meerkerk bij. U/jij mag best weten dat ik een beetje trots ben op dat Blesgraafse meisje! Ze kon het al gauw goed vinden met het personeel en de taal??die  leerde ze supersnel! Uit het volgende overzichtje blijkt hoe belangrijk zorg, aandacht en liefde is voor kinderen die aan hun lot worden overgelaten. Stjoppa van ruim 5 leerde lopen. Praten doet hij nog steeds niet, maar maakt wel geluiden, brrrroem, als hij een auto ziet. Julia van 3 ging op het potje plassen, zelf eten en leerde spelen i.p.v. met alles gooien. Carmen leerde woorden zeggen en Sabrina, een kindje met een waterhoofd, ging omrollen van haar rug op haar buik en ging ook spelen. Josef kwam met een zware longontsteking binnen en werd een gezond en blij kindje. De meiden gingen vaak met ze naar buiten en bedachten allerlei leuke spelletjes. En nu de vraag: waarom doen de zusters dat niet? Werken in een ziekenhuis is een van de slechtst betaalde banen, meestal hebben ze er nog een baantje bij om rond te komen. Blijf dan maar eens gemotiveerd! Voor de zigeunerkindjes is vaak helemaal geen aandacht. De kinderen missen Marije en….. ik denk dat dit wederzijds is!

Kinderbijbelweek

Elk jaar werd er, met steun vanuit Amerika, door onze kerk een evangelisatieweek voor kinderen georganiseerd. Ze kregen dan twee goede maaltijden, hoorden een Bijbelverhaal, speelden en knutselden. Helaas, kwam het bericht dat ze ons niet meer konden helpen vanwege de crisis. Wat nu? Door deze weken zijn er gezinnen weer naar de kerk gekomen…Moesten we nu stoppen met dit belangrijke werk? Nee! Er kwam een grote gift van de Joh.Calvijnschool uit Sliedrecht en daarvan konden we deze week betalen en…..we hebben nog over, zodat we plannen kunnen maken voor een kampweek in de bergen! voor kinderen uit de armste gezinnen. We hebben de Heere gedankt voor Zijn trouwe zorg!

De buurman 

Een beetje aarzelend kwam hij ons pad op. Na wat algemeen gepraat zei hij: “Peter, ik was bij familie en ik heb het over jullie gehad. Jullie leven zo anders dan ik. Geen geschreeuw en gevloek. Je bent nooit dronken, jullie doen vriendelijk tegen elkaar en je kind is niet bang van je”. U/jij begrijpt dat Peter wat verbaasd was en zeker toen hij zei “zo zou ik ook willen leven”. Er volgde een lang gesprek. De buurman ging met een bijbel naar huis en met de goede raad om eens met Vasya te gaan praten.

Vasya

Misschien weet u/jij het nog. Altijd dronken, mishandelde zijn vrouw en kinderen enz. God heeft zijn leven radicaal veranderd. Zijn getuigenis in de kerk was indrukwekkend. Sinds enkele weken is zijn zelfgebouwde, eenvoudige huis klaar. Gordijnen, keukeninrichting, bedden en beddengoed,badkamerspullen en een wasmachine, en dat allemaal uit Nederland!! Nu maar hopen en bidden dat de buurman een tweede Vasya mag worden.

Blauw en roze 

We kregen weer prachtige babykleertjes uit het transport. Zo kon ik mooie pakketjes samenstellen voor de a.s moeders. Het is hier de gewoonte dat je van te voren weet of het een jongen of een meisje is. Het is heel leuk en dankbaar werk.

Willen jullie alsjeblieft nog een keer komen?

Deze vraag kregen we vanuit de bergen. En een week later nog eens; komen jullie nog een keer voor de winter? Ze smeekte het bijna. Wat zouden we ze graag helpen  maar het had zoveel geregend en dan is het te gevaarlijk om over de steile, glibberige weggetjes naar boven te rijden. Als het weer wat opknapt willen we het zeker nog proberen. Wat zullen ze blij zijn met dekens, schoenen, laarzen en winterkleding. U/jij dacht toch niet dat het niet goed terecht kwam?

Nadia uit Nikopol 

U/jij weet wel, Peters zus uit Oost-Oekraïne, het gebied waar bijna geen hulp komt. Deze zomer kwamen Nadia en haar man 2 keer met een lege bus naar Lutski en gingen met een volle bus terug. Zij zorgen ervoor dat het op de goede plaats komt. In het kindertehuis en bij arme gezinnen. Ook vanuit het oosten: heel erg bedankt!

We willen u en jullie heel hartelijk bedanken dat u en jullie ons steeds weer in staat stellen om dit werk te doen. Dit keer  speciaal dank aan de vaste maandelijkse sponsors. Het betekent veel voor ons dat er elke maand aan ons gedacht wordt.

Het jaar 2009 is bijna voorbij.

We wensen iedereen goede kerstdagen en een gezegend Nieuwjaar! 

Peter en Dianne met Anna-Vera en Eduard