Terug naar Nieuwsbrief

Nr 34 Oktober 2010

Nieuwsbrief nr. 34 Oktober 2010

Het is nog nooit gebeurd dat u/je zo lang op een nieuwsbrief moest wachten. Het is voor ons dan ook een heel spannend en hectisch jaar geweest. In januari begon het al met een bezoek aan Nederland voor een behandeling aan neuspoliepen. Een kleine ingreep die ik zo ongeveer om de 3 jaar moet ondergaan. Helaas bleek het deze keer een flinke ingreep te zijn en daar had ik niet op gerekend. Ik moest terug naar Oekraïne voor gezin en werk. In maart weer in Nederland voor de geplande operatie. Gelukkig is dat alles goed gegaan. Inmiddels bleek dat we ons 3e (4e) kindje verwachtten. Ook daarmee waren behoorlijke problemen waar men in Oekraïne geen raad mee wist. Van afwijkingen aan placenta tot vroegtijdige weeën. “Als het nu -31 weken- geboren wordt kunnen we er niets mee” zei de gynaecoloog. U/jij begrijpt dat ik niets liever wilde dan naar Nederland! We wilden graag goede zorg voor ons beiden. En die kregen we in Dordrecht. 13 September werd (drie weken te vroeg) Liza geboren. We zijn God dankbaar voor het mooie, gezonde meisje dat we uit Zijn hand ontvingen.

Ziekenhuisverblijf

Het was voor het eerst in al die jaren dat ik in een Oekraïens ziekenhuis kwam als patiënt. Een heel nieuwe ervaring. Ik lag op de 4e etage aan de zonkant en natuurlijk geen airconditioning en dat met een buitentemperatuur van 40 graden! Het bed was zeer onfris en het ijzer voelde ik door het dunne matrasje heen. Niet echt comfortabel dus. 1 keer per dag kwam er een zuster met een emmer met “soep”. Wel je eigen bordje en lepel meenemen graag. Voor al het andere ben je aangewezen op familie en vrienden. En alles wat je nodig hebt voor de behandeling, zoals een matje voor op de echotafel, naalden en infuus, handschoenen voor de arts, medicijnen enz. moet je eerst zelf gaan kopen (4 trappen af) en dat terwijl de gezondheidszorg in Oekraïne gratis is… Het ziekenhuis is 50 km bij Lutski vandaan, maar beter dan dat in Mukachevo–op 10 km afstand. Petro mocht niet op bezoek komen, geen mannen op deze vrouwenafdeling!, maar goed, voor een aantal euro’s mocht dat toch. Ik moest toch wat te eten hebben! Verder werd er niet naar je omgekeken. Na nog wat euro’s werd dan toch de bloeddruk gemeten en vroeg men zelfs hoe het met me ging. Ook de arts was niet al te vriendelijk, totdat hij hoorde dat we met onze Stichting ook ziekenhuizen helpen. Op mijn vraag wat hij liefst had, zei hij: bedden, bedden! Ik wil u/je nog iets vertellen over Znizana. Ze is net zo oud als ik. Na 25 weken zwangerschap was haar kindje doodgeboren. Veel te hard gewerkt op het land, zei ze. Het was zaaitijd en haar man was ver van huis (1500km) omdat hij eindelijk werk gevonden had. Hij wist van dit alles dus niets. De arts ging hevig tegen haar tekeer, omdat ze de medicijnen niet innam, die hij had voorgeschreven. Ze had geen geld, bekende ze me fluisterend. Ik gaf haar 5 euro en zo kon ze de medicijnen kopen. Later wilde ze me 3 euro teruggeven, want: Ze had een halve liter bloed verkocht (omdat ze ziek was kreeg ze maar de halve prijs). Voor mij een bizar verschijnsel om aan wat geld te komen. En dan maar hopen dat dat bloed goed gecontroleerd wordt, daar heb ik mijn twijfels bij… Toch hadden we het met z’n 4-en op de zaal gezellig. Ik kon vertellen over aanstaande bevalling en moederschap. Soms zeiden ze: ga maar op consult bij Dianne, die weet zoveel. Ik kreeg bewondering voor al die jonge vrouwen in soms heel moeilijk omstandigheden. Al gaat er in Nederland soms wat mis in de gezondheidszorg, tegen klagers zeg ik: Kom maar eens een weekje in Oekraïne!

Terug naar Lutski.

Vanwege mijn zwangerschap kon ik minder doen dan ik wilde, maar toch ging de hulp door. 2 Vrouwen uit de kerk kwamen helpen. Ze sleepten dozen, pakten uit en ik zei wat er voor welk gezin was. Ze maakten de pakketten klaar voor vervoer en Petro kon ze wegbrengen en zo de gezinnen bezoeken, luisteren naar hun verhalen en de Bijbelse boodschap brengen. Zoals u/jij weet bezoeken we verschillende bergdorpen en geven daar hulp. Er was weer vraag naar een rolstoel en babykleertjes. De dominee van een gemeente in de bergen, 200km bij ons vandaan, belde en vroeg heel bescheiden of het mogelijk was dat we ook dit jaar voor kleding konden zorgen. Hij had nogal wat gezinnen en ouderen die het hard nodig hebben. Ook het ziekenhuisbed dat wij hebben voor bedlegerige mensen is weer in gebruik bij een oudere dame, ze wordt goed verzorgt door haar dochters. Een oude weduwe die we steunen, kwam bij mij met de vraag of we iets hadden voor haar kleindochter die ging trouwen. Ze wilde graag iets kado geven. We maakten een pakket met mooi linnengoed. Oma blij en kleinkind blij! Vaak wordt er ook een beroep gedaan op ons via Nadia (Petro’s oudste zus) in Nikopol. Zij woont zo’n 1300km oostelijk in Oekraïne. Vanuit hun gemeente worden door haar en haar man vele gezinnen en een kindertehuis geholpen. Dit vraagt veel van hen en u/je begrijpt dat daar kleding heel welkom is. Trouwe nieuwsbrieflezers weten nog wel van Iwan, de invalide man die een scootmobiel van ons kreeg en bijen hield. Na zijn overlijden had zijn vrouw Galina de zorg voor twee kinderen. Nu is ook de moeder plotseling overleden en zijn de kinderen (14 en 16 jaar) op zichzelf aangewezen. Petro houdt contact met ze. Het is fijn te vertellen dat Galina trouw de kerkdiensten bezocht. Een wonder, want ze was eerst fel tegen en verzette zich tegen alles wat maar met de kerk te maken had. Toen ook tot groot verdriet van Iwan haar man. De dienst waarin ze gedoopt zou worden was al gepland…

Bleskensgraaf in Oekraïne. 

U/jij weet van Marije. Ze was al eerder voor 3 maanden in Oekraïne. Het beviel haar zo goed dat ze andere jongelui enthousiast maakte voor een werkvakantie. Zo gingen op 13 juli 11 jongeren richting Lutski. Wat hebben ze een werk verzet! Ondanks de hitte en dankzij een strakke planning zijn de kinderkamers in het ziekenhuis van grauwe, ongezellige ruimtes veranderd in kleurige vertrekken. Nieuw zeil op de vloeren, gordijnen, muurschilderingen en de grote speelbox weer opgeknapt. Het is heel mooi geworden en ze werden persoonlijk hartelijk bedankt door de directeur en de burgemeester van het dorp. De Oekraïense maaltijden gebruikte de groep in de nieuwe keuken in de kerk. Borden en bestek kwamen uit Bleskensgraaf. Er werden weer voedselpakketten gemaakt en in de bergen bezorgd. 

oek90oek91

Ook de zusters in het ziekenhuis ontvingen een pakket. Zelfs was er nog tijd voor ontspanning, zoals zwemmen in een meer en iets cultureels. Een bezoek aan een Zigeunerkamp met een kerkdienst in de open lucht en het uitdelen van broden zullen ze niet snel vergeten. De sfeer was heel goed en we kijken terug op een periode, zoals we het noemen, met een gouden rand. Marije hoopt nu voor een half jaar in het ziekenhuis te gaan werken samen met Gabrielle uit Canada. En in Nederland zijn de voorbereidingen voor een volgende werkvakantiereis al weer in gang gezet.

Nieuwe President

De verkiezingen dit jaar zijn gewonnen door de pro-Russische Viktor Janoekovits. Hij heeft direct veranderingen doorgevoerd. We hebben niet erg positieve verwachtingen voor het land. Zijn beloofde stabiliteit blijft uit. Hij breekt de democratische vrijheden af om zijn macht te vestigen. De kloof tussen arm en rijk zal nog groter worden. Zo heeft hij tijdens het maken van de begroting alle uitkeringen even stopgezet en hoorden we dat vele mensen in de problemen kwamen. Wij merkten dat in meer aanvragen om hulp. 

Tot slot.

Willen we u/jij heel hartelijk bedanken voor de steun, de giften en het meeleven rondom de geboorte van Liza. 3 November hopen we terug te gaan. We gaan de winter in en dat zal zeker weer de bekende problemen geven. De prijzen voor de levensmiddelen stijgen nog steeds. Door het mislukken van de oogst (eerst overstroming, daarna droogte) zullen veel gezinnen niet rond kunnen komen. We hopen dat we met uw/jullie hulp veel kunnen doen voor onze Oekraïense medemens.

Hartelijke groeten van Petro en Dianne Bernyk met onze Anna-Vera , Eduard en Liza.