Terug naar Nieuwsbrief

Nr 38 Najaar 2013

Nieuwsbrief nr. 38   najaar 2013

__________________________________________________________________________________

Een warme zomer 

Een warme zomer ligt weer achter ons. Met vaak 45 graden en weken geen regen. Veel stof op de wegen en lege waterputten. En dat laatste was wel heel lastig. Je beseft  je dan weer hoe belangrijk water is! De oogst viel ondanks de droogte erg mee. Er waren vooral veel pruimen. Heerlijk voor sap. Het is iedere zomer veel werk maar als de wintervoorraad in potten zit is het een prachtig gezicht.

Er was wel veel ongedierte, vooral de aardappels vielen goed in de smaak bij coloradokevers. Van  regeringswege kwam de oproep om het lage groen rond de huizen weg te halen i.v.m. ongenode gasten: Adders! Bij verschillende mensen in onze straat kwamen ze op bezoek. Nu is de familie Bernyk heel gastvrij, maar een adder onder de tafel gaat toch net iets te ver. Het beest voelde zich blijkbaar op z’n gemak want hij sliep rustig door. Gelukkig is er niemand gebeten, maar voorzichtigheid is geboden, zeker voor de kinderen.

Transportproblemen

Die hebben we nog steeds en wij niet alleen. Ook de grote organisaties die al jaren voor hulpgoederen zorgen hebben er mee te maken. De regering heeft iets bedacht waardoor de humanitaire transporten geen toestemming krijgen om te lossen. En als ze al de grens over zijn dan zit alles achter slot en grendel in ruimtes die niet berekend zijn op langdurige opslag. We hopen en bidden dat daar toch verandering in komt.

 

Nee- verkopen 

Dat deden we zelden, maar nu komt het dagelijks voor. Het ergste vinden we nog dat al het incontinentiemateriaal echt op is. We hadden nog bewaard voor de meest schrijnende gevallen. En dan te weten dat er in de opslag nog voldoende is.

 

Nu moet ik kiezen…

Daar zat ze aan de keukentafel. Een oudere vrouw die zo haar best doet om haar man te verzorgen. Ze is heel zuinig en schoon en gaat verantwoord om met de hulp die we geven. “Dianne, heb je nog inco?” vroeg ze. Ik wist dat ze er aan toe was, maar helaas, nee, niets meer. “Dan moet ik kiezen: inco en medicijnen of eten en warmte, want allebei kan ik niet betalen.” We weten dat haar pensioentje niet toereikend is en we laten haar zeker niet zonder onze hulp. Maar ze is niet de enige…

We waren gewend om voor de winter nog naar de bergdorpen te gaan met warme kleding, schoenen, dekens, kaarsen en laarzen. Wat we nog hadden in onze schuur is nu allemaal weg, helaas was het  niet genoeg voor onze bergbewoners.

U/jij vraagt misschien: Is het dan niet te koop? Jawel, maar de prijzen stijgen nog steeds. En incontinentiemateriaal is eigenlijk een luxe en heel duur. Ook schoenen en laarzen slaan een flink gat in een gezinsinkomen.

Om u/jou een indruk te geven van de inkomens hier blijf ik maar dicht bij huis:

Peter heeft werk in een soort doe- het- zelf zaakje: loon 8 euro per dag (een mooie bijkomstigheid is dat hij al heel wat goede gesprekken heeft gehad met zijn klanten). De moeder van onze oppas verdient in een winkel 5 euro per dag en mag absoluut niet even zitten!  Een hoogopgeleide vrouw werkt bij de bank voor 6 euro per dag.  Maar werk is beter dan geen werk!

Met vreugde hebben we de verjaardag van onze Liza gevierd, maar ze is 3 geworden en dan stopt de kinderbijslag hier en dat betekend voor ons minder inkomen per maand.

Naast al de financiële perikelen is er ook nog goed nieuws in Lutsky.

Vertaalwerk 

Vier keer per jaar mag ik gaan vertalen, 5 dagen lang worden er cursussen gegeven door een Nederlandse sociaalwerker. Ongeveer 12 personen krijgen les in vakken over opvoeding, onderwijs, omgang met kinderen met een beperking enz. Een soort SPH opleiding in notendop. De studenten zijn heel leergierig en gemotiveerd om het geleerde in praktijk te brengen. En dat is bijzonder goed nieuws want op dat gebied was er tot nu toe weinig belangstelling in Oekraïne. Er begint hier iets te veranderen in de pleegzorg, systeem van sociale dienst en omgang met gehandicapten. Ik ben dan 5 dagen van huis, vandaar de oppas, maar het is erg mooi om te doen. Mijn studie SPH komt goed van pas en ik verdien er ook nog mee.

Goed nieuws is ook dat er een tweede ouderenmedewerkster is aangesteld door de stichting. Ze heet Anya, is 62 jaar en zeer gemotiveerd. We hebben een lijst opgesteld van ouderen, die geen hulp ontvangen van familie. We kijken wat het meest nodig is voor hen. Ze zijn erg dankbaar voor de hulp en belangstelling van Anya. We hopen zo heel veel ouderen in een vaak uitzichtloze situatie te kunnen helpen.

De jongeren uit Bleskensgraaf weten nog wel van de invalide jongen uit de bergen. Ze hebben hem met z’n vieren in een deken gedragen naar de evangelisatiebijeenkomst.  Die Hollandse jongens en de Boodschap die hij hoorde hebben z’n verdere leven gestempeld. Hij heeft veel geleden en zijn moeder kon bijna niet meer voor hem zorgen. Hij is inmiddels overleden. We blijven zijn moeder bezoeken.

Ook is de man van het gezin dat gesponsord werd uit Nederland overleden. Zijn beide benen waren geamputeerd. Zijn vrouw moest het zware werk in een bakkerij opgeven om voor hem te zorgen. We blijven contact met haar houden zodat ze haar verhaal en zorgen kan delen.

Ziekenhuis 

Er is heel wat veranderd. Vera, onze trouwe en gemotiveerde medewerker is getrouwd en woont nu in het buitenland. Met veel liefde en geduld heeft ze voor de kinderen gezorgd. Gelukkig is Olena nu in dienst van de stichting gekomen. Ze is al aardig ingewerkt. De goede, jonge dokter die op de kinderafdeling werkte is helaas ook vertrokken. Ze was door een boze zigeunermoeder geslagen en wilde niet terugkeren op deze werkplek. Heel jammer, want ze was goed voor de kinderen en de samenwerking met ons was ook heel fijn. Nu maar afwachten wie haar opvolgt. Het aantal kinderen wisselt ook. Het gaat vaak net als bij de kleine Jura. Hij wordt opgehaald door zijn moeder en na een poosje weer ondervoed en verwaarloosd teruggebracht. Pas waren er 12 kinderen en werd ik gebeld of ik nog lepels en borden had want voor 12 kinderen was er niet genoeg. We konden hiervoor zorgen en hieruit blijkt dat een ziekenhuis zelfs geen budget heeft om dit soort dingen te kopen.

Vandaar dat patiënten zelf alles moeten meebrengen.

Weer naar school 

Een jaarlijks terugkerend probleem is het begin van een schooljaar.

Voor de armste gezinnen hebben we weer gezorgd  voor rugtassen en schoolspullen. Maar met uw en jullie steun konden heel veel kinderen met een goed gevulde tas naar school. Soms moet er tussentijds nog iets aangevuld worden. Zo kwam Anna-Vera pas thuis met de vraag:  “Mama, ik moet voor school een lapje, draad en een naald meenemen.” Een andere keer was het een stukje rood papier. Lastig hoor als je overal zelf voor moet zorgen.

Het gastenverblijf 

We hebben een drukke tijd achter de rug met betalende en niet-betalende gasten. Deze waren erg dankbaar voor een plek om te kunnen overnachten. We zien dit ook als een stukje hulpverlening. Het gastenverblijf wordt nu bewoond en gehuurd door een Oekraïens/Litouws echtpaar. Op deze manier staat het niet de hele winter leeg en brengt het voor ons wat inkomen op.

Tot zover nieuws uit Oekraïne 

We hopen dat u/je met belangstelling deze nieuwsbrief hebt gelezen en… dat u/jij in het gebed en daadwerkelijk met ons en uw/jullie Oekraïense medemens meeleeft. De moeilijke wintertijd komt eraan. Tijd voor de onmisbare voedselpakketten, medische hulp en verwarming voor de allerarmsten. Nu de transporten problemen geven is geld het enige middel om de ergste nood te lenigen. U/jij hebt ons nog nooit beschaamd. Mogen we op u/jullie rekenen? Alvast hartelijk dank!

 

We hopen D.V. rond de feestdagen in Nederland te zijn.

 

We wensen u en jou via deze nieuwsbrief alvast gezegende Kerstdagen en een voorspoedig Nieuwjaar toe!  Peter, Dianne, Anna-Vera, Eduard en Liza Bernyk 

Wilt u graag de nieuwsbrief per email ontvangen? Geef dan uw e-mailadres door aan Berdien, bhagedoorn@filternet.nl